Kanto donas al filozofon la rolon de juĝisto(Kritiko de Pura Rezono). Li konstruas juĝejon de rezono.
Bergsono donas al filozofon la rolon de artisto(Kreada Evoluo). Laŭ li, filozofoj kreadas per la elano de vivo. Ĉi pensmaniero sekviĝis al Deleuze.
Markso donas al filozofion la rolon de armilo. Li diris ke "ke malkovri la memfremdigo en la sekulara formo estas la tasko de filozofio, kiu servas por historio."(188, k.l.v, Krikito de Hegela leĝfilozofio). Jen sekvas la fama deklraro "proletaro trovas sian spiritan armilon en filozofio, kiel filozofio trovas en proletaro sian materia narmilon."(203) Laŭ lia opinio, filozofo estas batalanto.
Ĉu juĝisto, ĉu artisto, ĉu batalanto?
Ĉu ni povas pensi ĉi tiajn bildojn en la fluo de tempo?
Ekzemple, juĝisto-filozofon kiel antaŭmoderna epoka bildo de filozofo,
batalanto-filozofon kiel moderna epoka bildo de filozofo,
kaj artisto-filozofon kiel postmoderna epoka bildo de filozofo?
Kanto ekiras en ekkono. Li konsideras aĵo mem(Ding an sich) kiel pensebla, sed kiel ne ekkonebla. Aĵo mem estas ekstere de li.
En Markso proletrao estas ankaŭ ekstere de filozofo. Do la problemo de ligo inter proletaro kaj filozofo ĉiam ĝene okazas.
Tamen, en Bergson kaj Deleuze aĵo mem aŭ proletaro estas en la nivelo de filozofo/io mem. Ili sidas en la neaktuala virtuala nivelo tuj. Nun grava estas esprimo de potenco de filozofio kiel la parto de aĵo mem aŭ proletaro. Esprima kreado kaj nomadado staras kile la ĉefa funkcio de filozofo. Reprezento estas ne plu grava.
Bergsono donas al filozofon la rolon de artisto(Kreada Evoluo). Laŭ li, filozofoj kreadas per la elano de vivo. Ĉi pensmaniero sekviĝis al Deleuze.
Markso donas al filozofion la rolon de armilo. Li diris ke "ke malkovri la memfremdigo en la sekulara formo estas la tasko de filozofio, kiu servas por historio."(188, k.l.v, Krikito de Hegela leĝfilozofio). Jen sekvas la fama deklraro "proletaro trovas sian spiritan armilon en filozofio, kiel filozofio trovas en proletaro sian materia narmilon."(203) Laŭ lia opinio, filozofo estas batalanto.
Ĉu juĝisto, ĉu artisto, ĉu batalanto?
Ĉu ni povas pensi ĉi tiajn bildojn en la fluo de tempo?
Ekzemple, juĝisto-filozofon kiel antaŭmoderna epoka bildo de filozofo,
batalanto-filozofon kiel moderna epoka bildo de filozofo,
kaj artisto-filozofon kiel postmoderna epoka bildo de filozofo?
Kanto ekiras en ekkono. Li konsideras aĵo mem(Ding an sich) kiel pensebla, sed kiel ne ekkonebla. Aĵo mem estas ekstere de li.
En Markso proletrao estas ankaŭ ekstere de filozofo. Do la problemo de ligo inter proletaro kaj filozofo ĉiam ĝene okazas.
Tamen, en Bergson kaj Deleuze aĵo mem aŭ proletaro estas en la nivelo de filozofo/io mem. Ili sidas en la neaktuala virtuala nivelo tuj. Nun grava estas esprimo de potenco de filozofio kiel la parto de aĵo mem aŭ proletaro. Esprima kreado kaj nomadado staras kile la ĉefa funkcio de filozofo. Reprezento estas ne plu grava.
Trackback url :: http://amelano.net/trackback/387
댓글을 달아 주세요
Jen tute absurda argumento. Cxu vi instruas tiajn sensencajxojn al viaj studentoj?
Kiu estas la homoj, kiu povas paroli iun kiel "absurda"?
Kara Ralph,
Vi pensas tro ofte laŭ via antaŭjuĝoj.
Tioj, kioj estas metita ekstere vian pensadon, supoziĝis kiel fekoj.
Bonvole, ne pensu tiel.
En la tempo,je kiu vi devas demandi, vi juĝas kaj ekskludas kaj insultas.
Bonvole, batalu kontraŭ vian kutiman pensmanieron, mi petas.